My youtube channel

https://www.youtube.com/channel/UCBPYnqrpWCpQylEFaMJIvcw

Code of Behaviour

First of all, we respect all the principles from the code of behaviour that England Basketball sets (updated January 2016) and we mentioned in the notes above.

In addition to previous, I add some more codes which my team should respect:

·         Confidence to coaching staff. Initially, we want our players to trust only us in basketball issues. Parents or friends have an important role in everybody’s life, but in basketball matters they should listen to the opinion of the coach. Coaches are people who discuss with the player’s family environment all the issues may occur. If confidence to a coach is lost, then this head coach can’t train this team anymore.

·         Team issues and problems should be solved among us. The team is like a family. We shouldn’t make our problems public. There are many people (board meeting, coaching staff, team manager) with whom a player can discuss any issue. If a player participates to another teams (school team, national team), he/she is obliged to respect the privacy of his/her club’s issues.

·         Coaches, players and staff must respect anyone who is involved with the team or the championship (teammates, stadium staff, opponents, officials, anti-doping authorities, fans). For any problem that may occur there is hierarchy in the club and specific administration about any issue. Players should discuss any problem with the team manager or the coaching staff trying to find solutions.

·          Do not permit any use of offensive language to anyone. The club has decided upon specific penalties in these occasions. The goal is the understanding of unacceptable behavior and not the punishment. For this reason, we usually avoid the prize penalties and we propose that the player, who has displayed unacceptable behavior, invite the team for a dinner showing in this way that he/she has regretted about his/her attitude. In this way, the atmosphere in the team will improve.

·         Everybody knows the birthdays and name day of others in the team. We consider it to be very important to wish each other. If we decide to celebrate for one player with a cake in the court, we must do so for everyone during the season.

·         Our relationships rely on candid communication. We don’t discuss about other team members if this person is not present.

·         Punctuality is the base of the respect in our team. Having many ways of communication, there are no excuses about any kind of delay.

·         The club prepares and distributes a leaflet to fans/parents with the codes of ethics which we want to be followed and respected during the season.

 ·         Coaching staff co-operates with the parents about the educational goals of the players. We asked from the players their degrees and if these are not combined with the goals, we reduce the number of sessions for specific players until they improve again at school.

·         Our first goal at the beginning of the season is to be more connected as a team at the end of the season.

·         We win as a team; we lose as a team. We are looking for personal happiness through the team’s success.

·         We don’t criticize anyone. This is the first step to be a loser.

·         We are looking for mistakes and ways to solve them after any victory or defeat. We should identify and admit them. But we must learn from them and get over them.

·         We don’t want to make serious decisions, but to succeed small daily victories against our previous bad habits.

·         Part of our job and part of the game is to motivate each other. The best way is through setting a personal working example.

·         Behaviors outside the court that affect our team’s efforts should be controlled. For instance, resting at night before an important game, sport nutrition, endurance and good body shape/ physical condition, is possible to be divided from the respectful attitude opposite our teammates and colleagues.

·         Loyalty, friendship, enthusiasm, honesty, self-control are some mental skills that all team members try to improve on a daily basis, because the nature of this sport is not to oppress the individual’s personality.

·         Complying with the rules of hygiene in all team events, regardless of personal preferences.

·         Injured players or patients are present in the basketball sessions if their health condition allows. They participate in parts of training which they can (video analysis, weights).

·         Gynaecological issues should be discussed with the team’s doctor or female team manager. Menstruation is not a reason for a day off, unless if doctor has advised that it should be. Players should train their body during these days, because the game day may possibly coincide with an athlete’s menstruation. For players under 18, their parents are informed and it is an issue whenever they can inform the coaching staff about.

·         “Sacred” moments during trainings are stretching time and shooting drills.

·         We don’t use photos, videos and other references regarding the team and individuals in the social media without their prior agreement.

·         Everybody in our team sacrifice themselves for the team. The head coach comes first and then the rest follow. We try to share part of ourselves and be open. We prefer to lose some things in the present (comfort, ease, rewards) in order to succeed something bigger in the future. The sensibility that we succeed something special all together.        

·         Nobody except for the coaching staff and players can attend the basketball sessions.

Sport has the power!

ΜΙΚΡΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΑΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΤΗΝ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΑΣ ΜΕ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ

• 1.     Κανένας δεν γνωρίζει εκτός από τον εαυτό σας πότε η προσπάθεια που καταβάλλετε είναι η μέγιστη. Χωρίς αυτή όμως ποτέ δε θα μάθετε τα όρια των δυνατοτήτων σας. Πολλές φορές εκπλησσόμαστε και εμείς οι ίδιοι με τις δυνατότητες του εαυτού μας. Μην σας ενδιαφέρουν οι μεγάλες αποφάσεις, αλλά οι μικρές καθημερινές νίκες ενάντια στις παλιές σας συνήθειες.
• 2.      Επειδή το άθλημα είναι ομαδικό, μέρος της προσπάθειάς μας είναι να παρακινήσουμε τους συμπαίκτες μας. Ο καλύτερος τρόπος είναι με το παράδειγμα της δουλειάς μας.
• 3.      Αγαπήστε το σώμα σας. Μόνο με υγιές σώμα μπορείτε να επιτύχετε αποτελέσματα. Ο αθλητής έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής. Προσέχει από τη διατροφή του, την εκγύμνασή του, μέχρι και την ξεκούραση του. Ο πραγματικός αθλητής ξεχωρίζει από τους άλλους με τον τρόπο ζωής του. Ξέρει τι πρέπει να προσέχει, ενδιαφέρεται ο ίδιος για το σώμα του. Έχει συνειδητοποιήσει ότι η ενδυνάμωση του είναι πρωτίστως δική του έννοια και υποχρέωση. Δεν περιμένει από τους άλλους μόνο και δεν μιμείται άλλους συμπαίκτες που δεν προσέχουν. Κανένας πετυχημένος άνθρωπος στον τομέα του δεν έφτασε ψηλά, χωρίς αμέτρητες ώρες προσωπικού μόχθου, μοναχικής δουλειάς και συνειδητοποίησης.
• 4.      Τα ψυχοπνευματικά σας χαρακτηριστικά είναι εξίσου σημαντικά με τα σωματικά. Μην επιτρέπεται στον εαυτό σας να αποδίδει μόνο σε συγκεκριμένες συνθήκες. Καλλιεργήστε την μπασκετική σας αναισθησία. Είναι μια προσπάθεια καθημερινή, επίπονη, αλλά πολύ ουσιαστική. Στοχεύστε κάθε φορά να πάρετε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα που σας επιτρέπουν οι συνθήκες. Φτάστε τον αντίπαλο στα όρια του και τότε θα έχετε την ικανοποίηση ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε. Η διαφορά του πρωταθλητή με τον αθλητή είναι η υπέρβαση.
• 5.      Το άθλημα έχει σωματική επαφή. Μάθε τρόπους να την εκμεταλλεύεσαι υπέρ σου.
• 6.      Στην επίθεση η τριπλή απειλή είναι το Α και το Ω. Κάθε φορά που έχεις την μπάλα στα χέρια πρέπει να είσαι απειλή για την αντίπαλη ομάδα.
• 7.      Αγάπησε το να κινείσαι (σωστά) μακριά από την μπάλα. Αγάπησε το να δίνεις καλά σκριν. Κατάλαβε τη σημασία του να αλλάζεις ρυθμό. Κάθε σωστή πάσα κάνει δύο ευτυχισμένους. Έλεγξε το μυαλό των αντιπάλων(κανένας δεν ξέρει τι σκέφτεσαι). Προσποιήσου πιστευτά-οι περισσότερες κινήσεις στο μπάσκετ ξεκινούν από μια αντίθετη κίνηση.
• 8.      Αγάπησε το τρέξιμο. Εκτός της άμυνας σε dribbler που συνήθως είναι με αμυντικά γλιστρήματα, στις άλλες καταστάσεις τρέχω είτε μπροστά, είτε με πίσω βήματα (αμυντικό transition, rotation, run and jump, push, hedge out, check, help κ.α.). Αν δεν τρέξεις δεν κερδίζεις. Το κάθε καλάθι που δεχόμαστε το δεχόμαστε όλοι. Κάλυψε το λάθος του συμπαίκτη σου. Η άμυνα είναι κατάθεση στην τράπεζα (δηλαδή και σε μια κακή μέρα επιθετικά μπορεί να αποδώσει καρπούς,  είτε σε ομαδικό, είτε σε ατομικό επίπεδο). Η άμυνα σε πάει παντού, Κάλυψε πολλά κενά με την λεκτική επικοινωνία (ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΑ ΣΚΡΙΝ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ).
• 9.      Χρησιμοποίησε τα χέρια σου και τα πόδια σου ανάλογα. Μάθε σε κάθε φάση τι επιτρέπεται από τους κανονισμούς (στο block out κάνε check ή τα χέρια ημισέλινο, στα κοψίματα check, στα pick ανάλογα push ή σάρωμα, στο low post κίνηση κολυμβητή, σε παίκτη χωρίς δικαίωμα dribble τα χέρια σαν να καθαρίζω τζάμια, σε παίκτη με δικαίωμα dribble ένα χέρι απόσταση). Ένα μεγάλο μέρος ενός πετυχημένου σουτ  εξαρτάται από το πόσο καλά θα πατήσεις πριν σουτάρεις, ενός πετυχημένου hook είναι η ισορροπία πριν την εκτέλεση, ενός ιδανικού close out  η τοποθέτηση των ποδιών κατά την έξοδο κ.α.
• 10.  Τέλος κατάλαβε την αξία κάποιων λεπτομερειών (π.χ. τεχνική κλεψίματος στην σταυρωτή, μετά από σουτ δεν κοιτάω την τροχιά της μπάλας, αλλά κάνω block στον παίκτη που είμαι υπεύθυνος εκείνη τη στιγμή). Άμα ένα δάχτυλο δείχνει τον ουρανό, ο βλάκας κοιτά το δάκτυλο.
• I am looking forward to your views, ideas, objections, considerations via my email:kitsoleris@hotmail.com or at twitter @Gkitsoleris. And since 2014 at Facebook: George Kitsoleris

H AMYNA ΣΕ ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ

Απλές σκέψεις που έστω και δύσκολα μπορούν να εφαρμόσουν ΟΛΟΙ

Χάλασε το timing της επίθεσης (τον χώρο και τον χρόνο που θα συμβεί). Φτάσε μαζί με την μπάλα και όχι μετά την μπάλα.

Παίξε 1on1 σαν να μην έχεις βοήθεια από κανέναν. Αν ο αντίπαλος σου τελειώσει με step back ή με ρολάρισμα στο τέλος της προσπάθειάς του, έπαιξες πολύ καλή άμυνα.

Το πρώτο βήμα μόλις ξεκινήσει dribble ο επιθετικός είναι το πιο εκρηκτικό και χρειάζεται πολύ προσοχή. Πρέπει λοιπόν να τηρούμε τον κανόνα ένα χέρι απόσταση.

Η άμυνα παίζεται πρώτα με τα πόδια και με το στόμα…Αυτή είναι η πιο φανερή διαφορά ανάμεσα στους καλούς και τους μέτριους παίκτες. Μερικές  από τις πιο συνηθισμένες εκφράσεις είναι:
§        ΄΄εγώ ΄΄
§        ΄΄ μπάλα μπάλα ΄΄
§        ΄΄φύγε΄΄
§        ΄΄αλλαγή΄΄
§        ΄΄σκριν΄΄κ.α

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να πεις για να βοηθήσεις έναν συμπαίκτη σου στην άμυνα. Οι μέτριοι και άπειροι παίκτες νομίζουν ότι όλες οι καταστάσεις είναι προφανείς ή ντρέπονται να μιλήσουν. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι και η ομιλία αποτρέπει την σύγχυση, τον δισταγμό και την αναποφασιστικότητα. Βοηθά στην συντονισμό των αμυντικών δραστηριοτήτων και επιβεβαιώνει ότι όλοι δουλεύουν σαν ομάδα.

Η ρακέτα είναι το πορτοφόλι μας. Κάθε καλάθι μέσα από την ρακέτα δείχνει ομάδα χωρίς θυσία στην άμυνα. Κάθε transition και κάθε lay up που δεχόμαστε είναι δείγματα μικρής ομάδας.

Δεν έχει ουσία να παίζεις ομαδική άμυνα/weak side και να μην συμμετέχεις ενεργά στην αποφυγή ενός καλαθιού. Κάθε καλάθι το δεχόμαστε όλοι μαζί.

Πρέπει να έχεις το νου σου πού θέλεις να οδηγήσεις τον επιθετικό, έτσι ώστε να έχεις βοήθεια αν χρειαστείς ή να φέρεις παγίδα. Αν από λάθος σου αλλάξει η δυνατή με την αδύνατη πλευρά, είναι δύσκολο για τις υπόλοιπες 4 να διορθώσουν το λάθος σου. Όμως ακόμα και τότε απαιτείται αυταπάρνηση, γιατί όλοι κάποτε θα κάνουμε αυτό το λάθος. Τουλάχιστον να μην δεχτούμε εύκολο καλάθι.

Όσο περισσότερες περιστροφές κάνουμε στην άμυνα σημαίνει ότι τόσο χειρότερη άμυνα στην μπάλα παίζουμε.

Όταν βγαίνω βοήθεια βγαίνω επιθετικά, προλαβαίνω τον επιθετικό πριν την ρακέτα και ξέρω ότι πλέον αυτός είναι ο παίκτης μου.

Το close out είναι αποτέλεσμα λάθους που έγινε στην άμυνα πάνω στην μπάλα ή λανθασμένης βοήθειας που δόθηκε. Παρόλα αυτά πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Σε αυτή την περίπτωση ο αμυντικός που τρέχει για close out πρέπει: 1) να τρέξει sprint τα πρώτα βήματα και μετρημένα τα τελευταία 2) να μην τον «τρυπήσει» από καρδιά ο επιθετικός 3) να μην αντιδράσει σε προσποίηση.

Μετά από ένα σουτ η μόνη σου ευθύνη είναι να κάνεις block out στον παίχτη ευθύνης σου(άσχετα αν είναι  ή όχι ψηλότερος). Πρέπει να τον σπρώξεις μακριά από το σημείο που πιθανόν να πάει η μπάλα. Δεν έχει ουσία να κάνεις block και εσύ να βρίσκεσαι κάτω από το καλάθι γιατί η μπάλα συνήθως θα πάει στα 3-4 m. Αν σου έχει πάρει θέση κοντύτερα στο καλάθι, τότε τον στέλνεις προς την baseline.Σε πιο δυνατούς παίχτες από εμάς μπορούμε εναλλακτικά να κάνουμε push. Ο αμυντικός κοιτάζει την πορεία της μπάλας για να δει την κατάληξη  της και αυτή η στιγμιαία έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης επιτρέπει στον επιθετικό να κερδίσει το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση του σημείου διεκδίκησης. Τα μακρινά σουτ έχουν περισσότερη δύναμη από τα κοντινά. Άρα τα σουτ από τα 6-7 μέτρα έχουν πιο μακρινό rebound από τα σουτ από τα 3-4 μέτρα.

Η θέση του low post θεωρείται σημαντική για την επιθετική τακτική μιας ομάδας. Η μπάλα δεν είναι καλό να ακουμπάει εκεί. Όταν συμβαίνει αυτό πρέπει να υπάρχει ξεκάθαρη τακτική για το πώς αντιμετωπίζουμε αυτή την κατάσταση. Σε περίπτωση που έχουμε εντολή να παίξουμε ¾ ή 4/4 μπροστά στο low post, χρήσιμη είναι «η κίνηση του κολυμβητή». Αν παίξουμε ¾ ή 4/4 και εκείνη την στιγμή γίνει σουτ, τότε κάνουμε block ή check τον παίχτη προς την baseline. Αν επίσης βγω από μπροστά σε ψηλότερο παίκτη στο  low post, για να αποφύγω τον κίνδυνο lob pass, τον σπρώχνω και προς τα πίσω.

Μέχρι η ομάδα μου να συμπληρώσει τα 4 ομαδικά φάουλ σε κάθε περίοδο, όλοι οι παίκτες έχουν κατά νου ότι μπορούν να παίξουν ακόμα σκληρότερη άμυνα (ειδικά όχι πάνω σε προσπάθειες για καλάθι) και να μη δεχθούν με κανέναν τρόπο αιφνιδιασμό ή εύκολο lay up.

Όταν είμαστε σε κατάσταση αμυντικού transition πρέπει 4 ή 5 παίκτες να γεμίσουν πρώτα την ρακέτα και μετά να προσαρμοστούν στους παίκτες ανάλογα (άσχετα ποιον μαρκάρουν).

Όταν πιέζουμε full court οι στόχοι είναι:1)να μη δεχτούμε εύκολο καλάθι 2)να καθυστερήσουμε το κατέβασμα της μπάλας αφήνοντας λίγα δευτερόλεπτα για την εκδήλωση της επίθεσης 3)να αναγκάσουμε την επίθεση να κάνει λάθος 4)να κλέψουμε την μπάλα.

Η running defense είναι εξίσου σημαντική με τα αμυντικά γλιστρήματα.

Στις παγίδες πηγαίνουμε σαν να πρόκειται να παίξουμε κανονική άμυνα και όχι όρθιοι. Όταν ο επιθετικός πλέον δεν έχει dribble παίζουμε άμυνα σαν να καθαρίζουμε τζάμια. Μόλις η μπάλα φύγει από την παγίδα και όσο ταξιδεύει τηρούμε την αρχή γραμμής μπάλας ή όποια άλλη οδηγία έχουμε.

Σε όλα τα κοψίματα προς το καλάθι μπορούμε να κάνουμε check.

Στα σκριν μακριά από την μπάλα πρέπει να υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των παικτών, ακόμα κι αν η ενημέρωση τελικά αποδεχθεί λάθος (π.χ ενημερώνω για back σκριν το οποίο τελικά δεν γίνεται). Άσχετα με τους κανόνες αντιμετώπισης ή τα λάθη που μπορούν να γίνουν, επιλέγουμε πρώτα να μαρκάρουμε σωστά τον παίκτη που κινείται προς τον καλάθι και μετά από αυτόν που κινείται μακριά (π.χ. σε ένα back που γίνεται στο ύψος του elbow είναι προτιμότερο, αν μπερδευτούν οι αμυντικοί, να βγουν και οι δύο σε αυτόν που το δέχτηκε και οδεύει προς το καλάθι και ας φάμε σουτ από τον παίκτη που το έδωσε στο elbow).

Όσο ανεβαίνεις επίπεδο η βοήθεια από την δυνατή πλευρά είναι κάτι το οποίο εύκολα θα τιμωρήσει η αντίπαλη ομάδα.

Όταν παίζουμε deny ή over play χρειάζεται προσοχή στο χέρι που αρνείται να μην ξεπερνά ο ώμος του τον ώμο του επιθετικού. Σε περίπτωση back door γυρίζουμε πλάτη στην μπάλα και με μετωπιαίο πίβοτ παίζουμε άμυνα. Όταν τελειώσει η κίνηση τότε ξανά τηρούμε τον κανόνα «μπάλα-παίκτη».

Οι άμυνες ζώνης ή match up δεν πρέπει να είναι παθητικές άμυνες.

Αν θέλω να στηθώ για να κερδίσω επιθετικό φάουλ μπορώ να έχω τα χέρια μου μπροστά στο στήθος κολλητά με τις μπουνιές προς τα πάνω.

Αν θέλω να πιέσω περισσότερο τον dribbler πρέπει να ξέρω την τεχνική κλεψίματος στην σταυρωτή και στην ραχιαία αντίστοιχα.

Επίλογος: Η άμυνα μπορεί να σε βοηθήσει στην μπασκετική αναισθησία. Σε βοηθά να βρεις ρυθμό-ψυχολογία και για την επίθεση. Η εμπειρία που αποκτάς από την άμυνα σε κάνει και καλύτερο επιθετικό, αφού ξέρεις τι θέλει ο αντίπαλός σου να σε αναγκάσει να κάνεις. Τέλος για να μην εκτίθεσαι πρέπει να βελτιώσεις την φυσική σου κατάσταση για να έχεις διαύγεια να κάνεις αυτά που ξέρεις…

I am looking forward to your views, ideas, objections, considerations via my email:kitsoleris@hotmail.com or at twitter @Gkitsoleris. And since 2014 at Facebook: George Kitsoleris

Basketball stories and movies

Η παίκτρια της υπομονής και ο ανιδιοτελής πατέρας της. 

Η Μαρία ήταν για πολλά χρόνια μια αθλήτρια που δεν είχε σοβαρό χρόνο συμμετοχής. Θα λέγαμε ότι έπαιζε λίγο στα περισσότερα παιχνίδια και σχεδόν καθόλου στα ντέρμπι. Ο πατέρας της ήταν για χρόνια κοντά στην ομάδα, περισσότερο από κάθε άλλο γονιό. Και αντί όπως συχνά συμβαίνει να παρεμβαίνει στη δουλειά του προπονητή ή να του παραπονιέται για το χρόνο συμμετοχής της κόρης του, αυτός χαιρόταν με την πρόοδο όλης της ομάδας και όλων των παιδιών. Τέσσερα χρόνια μετά η ομάδα έπαιζε το κρισιμότερο παιχνίδι για να περάσει στους τελικούς. Το παιχνίδι ήταν ντέρμπι καθ’ όλη τη διάρκειά του και στο τέλος η αντίπαλη ομάδα κέρδιζε έναν πόντο. Στην τελευταία φάση η ομάδα της Μαρίας κέρδισε φάουλ και δύο ελεύθερες βολές. Η παίκτρια όμως που το κέρδισε τραυματίστηκε  και έπρεπε να γίνει αλλαγή. Σύμφωνα με τους κανόνες τις βολές θα τις εκτελούσε η παίκτρια που θα έμπαινε. Ο προπονητής προσπάθησε να κάνει ένα κόλπο για να σουτάρει μία άλλη αθλήτρια, καλή στις βολές, όμως τον κατάλαβαν. Η μόνη παίκτρια που ήταν διαθέσιμη εκείνη τη στιγμή στον πάγκο ήταν η Μαρία. Αναγκαστικά εκείνη μπήκε για πρώτη φορά στο παρκέ και σούταρε τις δύο βολές. Ήταν εύστοχη, έγινε η ηρωίδα εκείνης της χρονιάς και ο πατέρας της από τη χαρά του έβγαλε όλη την ομάδα σε τραπέζι εκείνο το βράδυ, το οποίο είχε υποσχεθεί προ του αγώνος (μη γνωρίζοντας φυσικά εκ των προτέρων ότι θα υπάρξει τέτοια εξέλιξη).

Η ομάδα που υπάκουε στις αρχηγούς της

Ο προπονητής είχε αργήσει στην προπόνηση. Είχε φοβερό μποτιλιάρισμα και δεν μπορούσε να ειδοποιήσει κάποιον για την αργοπορία, διότι σε εκείνη την προπόνηση θα ήταν μόνος. Όταν έφτασε στο γήπεδο με καθυστέρηση 15 λεπτών βρήκε την ομάδα να κάνει τις καθιερωμένες διατάσεις μετά το ζέσταμα, έχοντας ολοκληρώσει μόνη την προθέρμανση. Οι δύο αρχηγοί της ομάδας (παιδιά 15 ετών) είχαν προσκαλέσει την ομάδα να ξεκινήσουν μόνοι τους το ζέσταμα, έως ότου έρθει ο προπονητής. Όλοι υπάκουσαν και ακολούθησαν τις εντολές των συνομηλίκων τους σαν να τους έδινε εντολές ο προπονητής.

Ελπίδα

Το παιχνίδι δεν πήγαινε καλά. Η ομάδα ηττόταν  με μεγάλη διαφορά. Επιπλέον είχαν την ατυχία να τραυματιστούν και δύο παίκτριες. Σε μια διακοπή του παιχνιδιού ο προπονητής βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει στις αθλήτριες και να τις προτρέψει να μην τα παρατήσουν (ακόμα και ο ίδιος δε γνώριζε αν υπήρχαν ελπίδες).Όλοι έδειχναν σαστισμένοι, εκτός από την αρχηγό. Έβλεπες στα μάτια της ότι δεν είχε πτοηθεί καθόλου από ότι συνέβαινε μέχρι τώρα. Ο προπονητής αναθάρρησε μέσα του. Αφού η αρχηγός ελπίζει ακόμα, δε θα τα παρατούσε ούτε κι αυτός. Η ελπίδα ήταν ζωντανή και σε λίγο όλα θα άλλαζαν.

Παράδειγμα

Ο Γιώργος Ραμπότας στο βιβλίο του «Νίκος Γκάλης, ένας θρύλος όπως τον έζησα»  αναφέρει: «Όταν  ο Άρης κέρδιζε σε μεγάλους ευρωπαϊκούς αγώνες την Πέμπτη υπήρχε η συνήθεια η ομάδα να πηγαίνει στα μπουζούκια. Ο Γκάλης πήγαινε σπίτι να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί για να είναι έτοιμος για τον αγώνα του Σαββάτου. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που αναρωτιόμουν κι εγώ και έλεγα “Καλά μια φορά ο μπαγάσας δεν θέλει, δεν πρέπει να ξεσκάσει, να διασκεδάσει;”. Μπορεί να ήμουν ίδιος σαν χαρακτήρας και να είχα την ίδια φιλοσοφία, αλλά εγώ δεν έπαιζα. Εκείνος έπαιζε. Εκείνος είχε την ανάγκη. Για τον Νίκο ,όμως, η ανάγκη ήταν η ξεκούραση. Και δεν μπόρεσε ποτέ κανείς να τον πείσει για το αντίθετο ….                                                                                                    Στο φαγητό του; Εδώ είναι ασύγκριτος. Καταρχήν δεν έτρωγε ποτέ γλυκά. Έτρωγε πάντα αργά. Και το αργά στο φαγητό είναι το παν. Ακόμα και σήμερα αν δεις τον Νίκο, είναι πιθανόν να είναι πιο αδύνατος από τότε που ήταν στην ενεργό δράση. Γιατί; Διότι όταν θέλει και πρέπει, είναι εγκρατής και σκυλί στην απόφαση που παίρνει»

Χριστούγεννα

Ο Έτορε Μεσίνα (Ιταλός προπονητής – έχει κατακτήσει την Euroleague) στο προσωπικό του blog αναφέρει για τα Χριστούγεννα: Για μένα τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο μια ξεχωριστή γιορτή όπως η Πρωτοχρονιά (δεν έχω πρόβλημα να κάνω προπόνηση στις 31 ή την 1^η του μήνα), αλλά και θρησκευτική. Το να προπονηθείς όμως στις 25 είναι κάτι μη φυσιολογικό. Το έχουμε κάνει πολλές φορές στην Ιταλία. Το σέβομαι, αλλά διαφωνώ. Είναι σημαντικό να σεβόμαστε τις παραδόσεις των άλλων. Στη Ρωσία η διακοπή των Χριστουγέννων μας βοήθησε πολύ πνευματικά, καθώς ήμασταν όλοι κάτω από μεγάλη πίεση.

6 contra 6

Ισπανική ταινία μικρού μήκους στην οποία συμμετέχει ο ομοσπονδιακός τεχνικός Pepu Hernandez με θέμα τον φανατισμό των γονέων που έχουν παιδιά αθλητές. Μπορείτε να την δείτε παρακάτω:

https://www.youtube.com/watch?v=YWwtn2fKlN4&feature=youtu.be

Hoosiers

Ίσως η καλύτερη ταινία με θέμα το μπάσκετ. Πρόκειται για αληθινή ιστορία ενός άσημου κολεγίου που κατέκτησε το κολεγιακό πρωτάθλημα. Το trailer της είναι: 

https://www.youtube.com/watch?v=33DEm0eW-wU

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

I am looking forward to your views, ideas, objections, considerations via my email:kitsoleris@hotmail.com or at twitter @Gkitsoleris. And since 2014 at Facebook: George Kitsoleris

Simple transition

Το pick and roll είναι μία συνεργασία δύο παικτών ευρέως διαδεδομένη. Ο Παναθηναϊκός του Obradovic το ανήγαγε σε "επιστήμη" και όπως είναι λογικό οι περισσότεροι Έλληνες προπονητές επηρεάστηκαν. Εδώ και αρκετά χρόνια παρατηρούμε ότι σχεδόν όλες οι ομάδες, ακόμα και στις μικρές ηλικίες χρησιμοποιούν τη συνεργασία αυτή (το βλέπουμε ακόμα και σε αγώνες μίνι), είτε ως μέρος ενός συστήματος, είτε σαν λύση ανάγκης στα τελευταία δευτερόλεπτα, είτε σαν βάση πάνω στην οποία χτίζουν την επιθετική τους φιλοσοφία.

Για μένα υπάρχουν αρκετές ενστάσεις στη χρήση του στις αναπτυξιακές ηλικίες και είναι οι ακόλουθες:

1)Δυστυχώς το pick and roll χρησιμοποιείται κατά κόρον διότι τα παιδιά αγνοούν άλλων ειδών συνεργασίες(give and go, screen μακριά από τη μπάλα κ.α.) και βασικών δεξιοτήτων (ξεμαρκάρισμα, εκμετάλλευση screen μακριά από την μπάλα κ.α.). Σε αυτή την περίπτωση είναι δουλειά του προπονητή να μην επιλέξει το εύκολο, αλλά με υπομονή να δουλέψει τους παίκτες του σε όλα τα βασικά στοιχεία που πρέπει να μάθει ένας αθλητής από μικρός.

2)Για να στήσεις ένα καλό pick and roll θα πρέπει να έχεις τους κατάλληλους παίκτες, αλλιώς μία σχετικά καλή ομάδα θα μπορεί εύκολα να το αντιμετωπίσει αμυντικά.

3)Στις αναπτυξιακές ηλικίες για εμένα είναι βασικό να συμμετέχουν στα plays όλοι οι παίκτες ενεργά. Όπως και να το κάνουμε στο screen στη μπάλα, οι τρεις εναπομείναντες παίκτες είναι δύσκολο να μάθουν να κινούνται σωστά και να αναπτύξουν επιθετικές δεξιότητες αν επιλέγεται συχνά αυτός ο τρόπος επίθεσης.

Τελειώνοντας αναφέρω την προτίμηση μου να χρησιμοποιώ το pick and roll στον αιφνιδιασμό ως ένα απλό είδος transition.Μια ιδέα μπορεί να σας δώσει το παρακάτω βίντεο: 

www.youtube.com/watch?v=TXn-DfmAmvw

I am looking forward to your views, ideas, objections, considerations via my email:kitsoleris@hotmail.com or at twitter @Gkitsoleris. And since 2014 at Facebook: George Kitsoleris